"de allerlaatste weken, de dagen gingen snel ..."

nog enkele dagen en het is zover, ik pak mijn valiezen, en ben vertrokken naar het "niet zo hoge" noorden.
Nu het zover is zit ik eerlijk gezegd met gemende gevoelens. Niet dat ik twijfel of ik al dan niet een verkeerde keuze gemaakt zou hebben, integendeel. Natuurlijk ben ik blij voor de uitdaging, en ben ik klaar om ertegenaan te gaan, maar er zijn ook een aantal andere aspecten die mij toch een beetje een weemoedig gevoel geven. Het feit dat ik familie en vrienden gedurende zes maanden achterlaat bijvoorbeeld.

Maar waarschijnlijk zal ik ginder geen tijd hebben om daarbij stil te staan. Alleen voor de eenzaamheid van de avonden vrees ik een beetje.
Nu "one step at the time", en de uitdaging aangaan !